ahraz olmak

garip değil mi, bizim farkında olmadan bizi şekillendiren pek çok etken var.  Hani beni ben yapan şeyler denir ya, aslında bizi biz yapan pek çok şeyin farkında bile değiliz. farkında olduğumuzda neler değişecek derseniz pek emin değilim, sanırım o noktada biraz canımız acıyor sonra bir yola çıkıyoruz, yine canımız acıyor, yolun sonunda nereye, neye varıyoruz ya da bir sonu var mı bilemiyorum. Daha o kısma geçemedim. Ben şu an bile bile kendimi yakıyorum seviyesindeyim. Ama öyle bir yakış ki, sanki yüzyıllardır yaşadığım buzul çağını anca bu yanış sonlandırabilirmiş gibi, asla beni yakmadan sadece yüreğimi ısıtacağına dair içten bir imanla. Elbette küle dönünce fark edilecek, yananın sadece ben olduğum. Ben yanarken çevredekilerin elinde gitarla akdeniz akşamları söyleyerek keyiflendikleri türden. yıl 2022 olmuş hala akdeniz akşamları söylemekten utanmadıkları gibi yananın ateşinden ısınmak, o ateşle yollarını aydınlatmaktan da çekinmiyorlar. Oysa ki çıtırtılar, çığlıklar duyulurken bile ahraz oldular. Ahraz olmak, ilginç bir şekilde beşerin en yetenekli olduğu konu.